بررسي مراحل سير انفُس در مثنوي معنوي

سير و سفر همواره در نظر عرفا و متصوفه داراي ارزشي والا و خواستگاهي مشترك بوده كه با عبور از آن به كمال شهودي و مقصد غايي كه همان ديدار حق است نايل مي شوند. سير و سفر انفسي در شعر مولانا نيز جايگاه خاصي دارد و در مثنوي معنوي با اشارات غير مستقيم، وجود آن را لازم و بايسته مي داند. وي براي رسيدن به هدف اصلي آفرينش و كشف و مشاهده الطاف خداوند، كيفيت نفس را مد نظر قرار داده است كه با شناخت آن مي توان اولين قدم را در كسب و كشف سير انفس به خوبي برداشت. صيقل دادن دل و پاكسازي آن از موانع و تعلقات مادي را از ديگر مراحل سير انفس معرفي مي كند كه در نهايت با عبور از آن و كسب معرفت همراه با عشق ، چنين سير و سفري را براي مخاطبين خود سهل و آسان مي نمايد. اين پژوهش با روش تحليلي- توصيفي به انجام رسيده است و در آن از شواهد مثال و نمونه ابيات مثنوي بهره برده ايم.