بررسي مصاديق هنجارگريزي و برجسته سازي در دفتر سوم مثنوي مولوي (مطالعه موردي داستان موسي وساحران)

مثنوي مولوي علاوه بر تمام ويژگي هاي منحصر به فردي كه از آن سراغ داريم، ازويژگي هاي زباني ممتازي نيز برخوردار است.به نسبت كنكاش هاي محتوايي صورت گرفته ، بايد گفت كه اين اثر تاكنون كمترازديدگاه زبان ساختاري مورد تحليل واقع شده است. در حقيقت همواره كفه ي سنگين تحقيقات انجام شده، به سمت ويژگي هاي معنايي اين شاهكار ادبي عرفاني بوده است. بي شك يكي از مهم ترين ويژگي هاي زباني اين اثر، مربوط به قدرت خيره كننده ي مولوي در نحوه ي گزينش و چينش واژگان ممتاز و خوش تراشي است كه درنهايت به خلق ساختاري بديع ومنسجم انجاميده است. اگر چه برخي اين ويژگي را نا آگاهانه و حاصل تكاپوهاي ذهن وقاد مولوي دانسته اند، اما اين عقيده نيز مي تواند نمايان گر مهارت و تسلط مولوي بر ابزارها وامكانات زباني، براي خلق اثري عظيم باشد. اين تحقيق در نظر دارد تا با تمركز بر داستان « موسي و ساحران» در دفتر سوم مثنوي آن را از ديدگاه نقد فرماليستي مورد بررسي قرار دهد .