بررسي عشق در مثنوي بر اساس تشبيه، داستان، تمثيل

در اين مقاله سعي بر اين شده است كه تفسير كلمه عشق از زبان و ديد‌گاه مولوي بيان شود. اگرچه عده اي اعتقاد دارند كه عشق جز براي معشوق حقيقي كه همان خداوند است عشق ديگري متصور نيست و هرچه غير ازآن باشد مردود مي دانند اما بسياري از عرفا به ويژه مولوي اعتفاد دارند كه از طريق عشق مجازي و غير الهي هم مي توان به عشق حقيقي رسيد كه «المجاز قنطره الحقيفه» وبراي اين نوع عشق شرايط و خصوصياتي قائل هستندكه اگر رعايت شود مي توان با آن به عشق حقيقي رسيد.. « عاشقي گر زين سر و گر آن سراست / عاقبت ما را بدان سر رهبر است» مولوي نيز در مثنوي به بيان همين مسئله پرداخته است. آنچه او بيان مي‌كند عشق به چيزهاي مجازي است نه عشق مجازي. وي عشق حقيقي را فقط عشق به محبوب و معبود ازلي مي‌داند و اين نوع عشق در مكتب وي اصيل و ماندگاراست و آن را ارج مي‌نهد. وعشق هايي كه رنگ و بوي آن عشق را داشته باشند در نهايت به آن عشق منتهي مي شود . در اين مقاله عشق حقيقي و مجازي كه مولوي آن ها را بيان كرده و به صورت تمثيل و تشبيه آن هارا شرح داده مورد بررسي قرارداده است. تمثيل و تشبيه هايي كه ملموس و قابل تصور براي مخاطب است و مي توانده آن دو را در قالب اين دو تصوير درك و حس كرد.تشبيهات و تمثيلاتي كه هركس با آن ها سرو كارداشته و مي نواند دركش كند.