تبيين مؤلفه‌هاي اخلاق و تربيت اسلامي درمثنوي معنوي با تكيه بر كلام پيامبر مكرم اسلام وحضرت علي (ع) در نهج‌البلاغه‌

گستره پهناور زبان و ادب فارسي در بردارنده نام حكيمان، شاعران و نويسندگان متعددي است كه هر يك در عرصه‌هاي گوناگون انواع ادبي نظير: ادب حماسي، عرفاني، غنايي، تعليمي و... آثار فاخر و جاوداني را از خود به يادگار نهاده‌اند، در اين ميان مولانا جلال‌الدين محمد بلخي با ارايه آثار گرانمايه و ارزشمند عرفاني و مؤلفه‌هاي گوناگون آن نظير: عشق ، اخلاق ، تعليم و تربيت و... سهم عمده‌اي را در راستاي تحكيم اصول و روابط ومناسبات اخلاقي و تربيتي ومباني انسان شناسانه و...به خود اختصاص مي‌دهد.از اين رو در پژوهش حاضر بر آن شديم كه به بيان مضامين ارزشمند اخلاقي و تربيتي مثنوي معنوي به عنوان يك اثر ناب عرفاني متأثر ازمتون مقدس ،بخصوص قرآن كريم و سخنان ارزشمند پيامبرمكرم اسلام(ص) و حضرت علي(ع) در نهج‌البلاغه با عنايت به مباني قرآن وحديث كه مولانا آنها را در تصديق كلام خويش مبنا قرار داده وبا زبان شاعرانه خويش از آن بهره جسته ،بپردازيم. تا دريابيم كه مولانا جهت بيان روابط و مناسبات كلامي خويش در مثنوي از چه تمهيداتي بهره جسته و كلام او تا چه حد توانسته با بهره‌گيري از نكات و مضامين فاخر ومقدس، به استحكام كلام خويش مبني بر اصول اعتقادي دين اسلام بپردازد.