تلقين و تأثير آن در حيات انسان از ديدگاه مولوي در مثنوي معنوي

تلقين از مباحثي است كه مولوي از قرن ها پيش در كتاب مثنوي شريف به ابعاد روان-شناختي و عرفاني آن اشاره كرده و اين موضوع را در قالب حكايت و تمثيل براي مخاطبين مثنوي عرضه داشته است. مولوي در مثنوي به تأثير انواع تلقين ها و پيامدهاي آن بر جسم و روان انسان پرداخته و معتقد است اگر انسان به خودش القائات منفي از قبيل ترس، بيماري و كسالت كند اين القائات منفي جسم و روان فرد را دچار مشكل مي كنند و در مقابل، القائات مثبت، پيامد هاي مثبتي نيز بر روح و روان فرد خواهند داشت. تلقين هاي خيالي و منفي كه از جانب گروه ها و افراد به شخص صورت مي گيرد جسم و روان او را رنجور مي سازد و او را از ادامه ي امور زندگي باز مي دارد. همچنين مولوي به تأثير تلقين در جهت متقاعد سازي و هم نظر كردن ديگران اشاره كرده است. ديدگاه مولوي در خصوص تلقين از منظر عرفاني شامل دو جنبه ي رحماني و شيطاني است كه تلقين هاي رحماني از جانب خدا و اولياء الله به برگزيدگان او و يا حتي ديگر مخلوقات منتقل مي شود و تلقين-هاي شيطاني نيز از جانب شيطان و يا انسان هاي تبهكار صورت مي گيرد.