نگرشي تطبيقي به مؤلفه هاي عرفاني مولانا و ابوالحسن ششتري (موردپژوهي كليات شمس و ديوان الششتري)

ادبيّات تطبيقي (comparative literature) هنر روشمندي است، به خاطر تحقيق در پيوندهاي قياسي، قرابت، تأثير مقايسه‌ي ادبيات با قلمروهاي ديگر بيان و معرفت؛ يا اين كه موضوعات و يا فنون ادبي ما بين آنها، با فاصله و يا بدون فاصله نسبت به زمان و مكان، آن هم به شرط اين كه متعلّق به چندين زبان و يا به چندين فرهنگ باشند، و يا اين كه حتّي جزء يك سنّت باشند تا بهتر بتوان به وصف آنها، به درك آنها و به ارزيابي آنها پرداخت. ابوالحسن الششتري متخلّص به «عروس الفقهاء» از شاعران و ادباي اندلس در قرن هفتم هجري (610-668هـ) مي¬باشد كه در اشعار نغز و دلكش بسيار در زمينه عرفاني سروده است، در اين بين جلال الدين محمد بلخي از شاعران برجسته ايراني در قرن هفتم (604-672هـ) مي¬باشد كه در زمينه مفاهيم عرفاني، بي¬شك طلايه¬دار شاعران و ادباي زبان فارسي به شمار مي¬آيد. در اين جستار با توجّه به اقتران زماني دو شاعر و اشتراكات انديشه¬هاي عرفاني هر دوشاعر بر مفاهيمي همچون (وحدت وجود، عشق الهي، باده عرفاني، آزادي، بقاء و نيستي، حقيقت عالم، رضا وتسليم) تأكيد داشته¬اند كه در ساختار و زبان شعري شباهت فراواني دارد. در همين راستا نگارنده با روش توصيفي – تحليلي به بررسي داده¬ها مي¬پردازد.