نمايش آفرينش با تكيه بر عنصر وصف در مثنوي

مولانا در مثنوي كه منظومه يي تعليمي و عرفاني است، هر پديده يي را، چه جان دار و چه بي جان، از زاويه يي ديگر نگريسته و براي شناساندن آن ها از توصيف به جاي تعريف كردن آن ها بهره برده است. او در اين اثر براي محسوس تر كردن مفاهيم عميق عرفاني، توصيف را يكي از بهترين ابزارها براي به تصويركشيدن پديده هاي مادي و معنوي مي يابد و براي دست يابي به اين هدف، با به كارگيري ترفندها و روش هاي مختلف، از توصيف پديده هاي مادي و معنوي در طبيعت پيرامون خويش، حتي وصف صحنه ي وقوع رويدادها و نيز احوال دروني آدم ها، چشم نمي پوشد. از آن جا كه شناخت اين توصيفات زمينه يي مناسب براي شناخت بهتر ديدگاه هاي مولانا به وجود مي آورد، در اين مقاله با شواهدي كه از شش دفتر مثنوي استخراج، تشريح و تبيين گرديده است نه تنها به پديده هايي كه وصف مي شوند؛ بلكه به تكنيك ها و ابزارهاي وصف با تكيه بر موصوف ها نيز توجه شده است.