نوستالژي هاي مثنوي معنوي

نوستالژي يا غم غربت در واقع حسرت و دلتنگي براي دوران خوش گذشته اعم از سرزمين مادري ، دوران خوش كودكي ،اوضاع خوب سياسي يا اقتصادي و اجتماعي و به عبارتي شوق بازگشت به هر آنچه مربوط به گذشته باشد،تعريف شده است . اين اصطلاح كه از دل تحقيقات روانپزشكي و روانشناسي سر برآورده ، به واسطة گستردگي در سال هاي اخير ، دستمايۀ تحقيق و بررسي آثار ادبي قرار گرفته است . در اين ميان آثار عرفاني به دليل دارا بودن ظرفيت هاي لازم براي بررسي هايي از اين دست قابل چشم پوشي نيست . مثنوي معنوي مولانا جلال الدين بلخي به عنوان حلقة درخشان و بنيادين آثار عرفاني ، بيشتر از هر اثر ديگري جذابيت هاي لازم را براي بررسي هاي نوين از جمله نوستالژي را در خود گنجانده است . مقاله حاضر سعي بر آن دارد تا با اشاره به داستان ها و حكايات مثنوي مولانا رد پاي نوستالژي را در اين اثر بزرگ عرفاني مورد بررسي قرار دهد .