واقعه در مثنوي معنوي

از جمله مسائل معمول و معروف براي صوفيان و عارفان «واقعه» بود. اين جريان كه براي بسياري از عارفان مشهور اتفاق افتاده است، به حالتي خلسه مانند ميان خواب و بيداري مي شد كه جهت حل مشكلات راه سلوك و يا در مفهوم گره فكري نزد صوفيان كاربرد داشت. واقعه اغلب توسط پير و يا در خواب طيّ الهامي از طرف حق و يا مبشّر الهي حل مي شد. كساني كه به بررسي واقعه پرداخته اند آن را در قالب مصطلاحي كه صوفيان به كار برده اند بررسي نكرده اند و اغلب اين حالت را در مفهوم مكاشفه و خواب آورده و تمايزي ميان واقعه و خواب و رويا قائل نشده اند. نگارنده در اين مقاله، با توجه به منابع در دسترس و بهره گيري از معلومات محققان ما قبل خود، به تعريف محدودتري از واقعه با توجه به سخنان عارفان به ويژه مولوي و چگونگي حل واقعه و شناخت ويژگي هاي آن و وجود تفاوت هايي ميان واقعه و خواب پرداخته است.