هدف جويي در مثنوي مولوي

يكي از ويژگي هاي مهم دين مقدس اسلام ، ايجاد حس هدف جويي و هدف داري در انسان است . كسي كه در حيات خود هدف و مقصدي نداشته باشد ، نمي تواند زندگي مطلوبي نيز داشته باشد . وقتي آدمي براي خود هدفي والا و شايسته انساني را شناخت، ديگر نمي تواند نسبت به سرنوشت خود و ساير انسان ها بي اهميت باشد . بي هدفي و پوچ گرايي، جامعه ي بشري را به مصايب عديده اي دچار مي كند . وجود جنايت كاراني چون : چنگيز ، نرون ، هيتلر ، صدام و ... دالّ بر اين نكته است كه بشر در طول تاريخ همواره طعم تلخ بي هدفي و پوچ گرايي اين جنايتكاران را چشيده است. در ميان بزرگان و ستارگان درخشان عرفان و ادب اسلامي ايراني يكي از كواكب فروزان اين ادب و عرفان غني ، حضرت خداوندگار مولانا جلال الدين محمد بلخي است كه ادب اسلامي ايراني را به حد اعلاي خود ترّقي داده است . مولانا يكي از معتمدترين شاعران و عارفان اسلامي است كه شايد بعد از ناصرخسرو كسي چون وي يافت نشود كه تا اين اندازه به دين حنيف اسلام پاي بند بوده و در شكافتن و تبيين قوانين و اصول قرآني جهد وافر بذل كرده باشد.