جايگاه نماز در مثنوي مولوي

نماز‌ يـكي‌ از اركـان مهم در اديان مختلف بوده است و در دين اسلام، جايگاه ويژه‌اي دارد. نماز‌ اولين‌ امر عـبادي اسـت كـه بر مؤمنان واجب شده است. شعرا و نويسندگان مسلمان و عارف ضمن تأكيد و توجه بسيار به آن، نوشته‎ها‎ و سروده‎ها‎يي را به اين مسأله اختصاص داده و تفسيرهاي گوناگوني درباره آن عرضه كرده‌اند. مولانا از جمله شاعران عارفي است كه به بهترين وجهي به اين موضوع پرداخته است؛ بنابراين در پژوهش حاضر سعي بر آن است كه ديدگاه مولانا دربارۀ نماز در مثنوي معنوي با استناد به شواهد متعدّد بررسي شود. اين بررسي به روش تحليل محتوا انجام شده و رويكرد مورد استفاده توصيفي– تحليلي است. حاصل نوشتار گوياي اين است كه مولانا بخش قابل توجهي از مثنوي خود را به توضيح و تبيين نماز اختصاص داده است. او معتقد است نماز پلي است كه سالك بواسطۀ آن مي‎تواند به وصال حق برسد و احوالاتي را تجربه كند كه بدون خواندن نماز هرگز بدان دست نمي‎يافت.