سكوت مولانا دربرابر مخاطب عام

مثنوي، منظومۀ تعليمي مولانا جلال الدين بلخي است.او در اين كتاب قصد دارد با تعاليم خود در مخاطبان و مريدان ،تغييرات اساسي ايجاد كند و با نشان دادن معرفت نفس راههاي رسيدن به خدا را به آنها بياموزد .او قبل از آن كه شاعر باشد ، واعظ منبر نشين ، عالم دين و عارف صاحبدل است و با توجه به هدف خاص خود، شيوۀوعظش را به گونه اي حفظ مي كند تا همۀ مخاطبان بهره مند شوند و تحت تاثير قرار گيرند.مولانا در مثنوي با استفاده از تمثيل و داستان و با امتزاج جد و هزل خاطر مستمعان را دائم در شوق و نشاط نگه مي داردو با مخاطبان ارتباط روحي و رواني عميقي برقرار مي كند . با توجه به اينكه مخاطبان او شامل سه گروه خاص، عام و اخص هستند، تعاليم عرفاني خود را به گونه اي ارائه مي‌دهد كه هر گروه با توجه به ظرفيت معنوي و علمي‌خود بتواند از آن بهره مند شود. با وجود اين ملاحظات گاهي درمثنوي به مواردي برمي‌خوريم كه مولانا درميانة سخن، خود را به سكوت دعوت مي‌كند و ازادامۀ سخن مي‌پرهيزد. دليل سكوت قهري مولانا و اين كه او در چه مواقعي خاموشي را برادامة سخن گفتن ترجيح مي‌دهد، دراين پژوهش مورد بررسي قرارگرفته است.