رويكرد پديدارشناختي هوسرل در فيه ما فيه مولوي

آثار مولانا نه تنها از ژرف ترين و پيچيده ترين نگرش هاي عرفان ايراني است بلكه از نظر فلسفي نيز بسيار عميق است. در كنار اين ها مؤلفه هاي فلسفه ي غرب به خصوص پديدارشناسي هوسرل را در اثر فيه ما فيه او، گاه به روشني و گاه در ميان داستان هايش مي توان يافت. اين پژوهش كه مبتني بر مطالعه ي استقرايي، تحليل و بررسي شواهد متعدد از فيه ما فيه و تطبيق آن با مباني نظري پديدارشناسي هوسرلي است، نشان مي دهد كه مهم ترين مؤلفه ها و الزامات فيه ما فيه با مباني نظري پديدارشناسي هوسرلي همخواني دارد و اين دريچه ها قرن ها پيش در تفكر و انديشه ي مولوي گشوده شده بوده است. مشتركات قابل تطبيق الزامات فيه ما فيه و پديدارشناسي هوسرلي عبارتند از: تعليق و كنار گذاشتن، اگو استعلايي (منِ ناب)، فرانگري و فراجويي، هستي شناسي و فهم دوباره ي پديده ها، ادراك بي واسطه (شهود و تجربه)، عادت ستيزي و نفي تقليد، تأويل گرايي، زيست جهان و بين الاذهانيت، است و همخوان با پديدارشناسي است.