طريق عرفاني مولانا جلال‌الدين رومي

هدف نهايي خلقت، انسان و بازگشت او به اصل خويش است و هدف اين تحقيق بررسي اجمالي طريق عرفاني مولانا جلال‌الدين رومي، مي‌باشد. از نظر او، وجود انسان از خداست و بازگشت انسان از اين دنياي خاكي در سيري تكاملي با مرگ و تولد دوباره از جماد به نبات و از نبات به حيوان، از حيوان به انسان و در نهايت به فرشته و خداست. اين سير معنوي در طرق ختلف عرفاني آداب و ويژگي‌هاي خود را دارد و عرفان عملي مولوي متمايز از ديگران با تماسح و تساهل در اين روند تكاملي، با راهنمايي مرشد و پيريه پيش مي‌رود. مولوي همان گونه كه به جذبه و كشش از سوي دوست باور دارد به سالك توصيه مي‌كند، از تلاش و جهد دست نكشد، كه كوشش بيهوده از مردگي برتر است. او به اختيار معتقد است ولي در همان حال توكل را از مراحل اساسي سير معنوي مي‌شمارد. او با ذكر، مجاهده با نفس، سماع و مراقبه دروني، با ترك رذايل و كسب فضايل سفارش مي‌كند و بر طريق عشق است. اين عشق است كه اراده سالك را در اراده خدا فاني كرده و عاشق را به وحدت با معشوق حقيقي مي‌رساند. عشق الهي، كليد رسيدن به مراحل نهايي كمال انساني است و انسان كامل در غايت خود، در وجود خدا فنا شده و به وحدت مي‌رسد.