عقل و عشق در مثنوي

در نظرگاه مولانا چون ساير عرفاي بزرگ،كشتن نفس و ترك شهوت و هوا، نخستين قدم در راه وصول است. به عبارتي زير پاي نهادن مني و خودبيني؛ يعني در حق محو شدن، جز دوست چيزي نديدن و نخواستن. لطف واژگاني شعر مولانا، به گونه اي است كه گاه روان را تهييج مي نمايد وگاه فرد را در خود فرو مي برد و در برخي موارد حيرت را بر وجود شخص غالب مي سازد. در اين وجيزه سعي شده با ارائة شواهد شعري، شكوه بيان و عشق و تفكّر اين عارف بزرگ ايراني را بيان داشته و به تعاريف عقل و عشق بپردازيم و با توجّه به حكايات و اشعار عرفاني وتمثيلي، مرز بين عقل و عشق، آميختگي و تأثيرپذيري اين دو مقوله از همديگر، عقل ممدوح و تعامل آن با عشق و نيز عقل مذموم و ارتباط آن با هوا و شهوت و خواسته هاي دون مورد بررسي قرار گيرد. اين مختصر كوششي است جهت تبيين مفاهيم محوري و عميق عقل و عشق در مثنوي شريف و نمودهاي آن در آثار بزرگان.