غفلت از ديدگاه مولانا با تكيه بر آيات قرآن

«غفلت» و «هوشياري» از جمله مفاهيم اصلي در جهان‌بيني عرفاني است. مولانا از جمله عرفايي است كه در اشعار و رسائل و مكتوباتش با بسامد بسيار بالا به جوانب متعدد غفلت و هوشياري تأكيد و اشاره نموده است؛ يكي از مهمترين نمودهاي اين موضوع، بيت معروف «اُستن اين عالم اي جان غفلت است/ هوشياري، اين جهان را آفت است» مي‌باشد، كه در اين زمينه، قابليت شرح و بازكاوي دارد. در جاي جاي مثنوي معنوي نمودهاي ديگري از اين مبحث مورد اشاره و استناد قرار گرفته است. همچنين غفلت و هوشياري موضوع بسياري از آيات قرآن كريم نيز هست و با توجه به اشراف و تسلط مثال‌زدني مولانا بر علوم قرآني، طبيعي است كه در اشعار وي، با تمثيل، تشبيه، تلميح، كنايه، استعاره و تضمين بدين آيات كريمه پرداخته شده باشد. اين مقاله از دريچه‌اي تازه به شعر مولوي و دغدغه‌هاي او پيرامون غفلت و هوشياري مي‌پردازد و سركوب نفس، پرداختن به عالم معنا و كندن از زندگي ظاهري را به عنوان نتايج نهايي پشت پا زدن به غفلت معرفي مي‌كند.