الگوگيري از شاخصه هاي هنر اسلامي در معماري سنتي ايران (با تاكيد بر كتيبه و نقوش هندسي)

هنر ايراني - اسلامي طي سده هاي متمادي با تكيه بر غناي تحسين برانگيز در فرم و معنا در عرصه هاي گوناگون توانسته است حامل ارزشهاي والاي معنوي براي مخاطبان باشد. در عرصه ي هنرهاي بصري- با توجه به اولويت -تزيينات و نقش و نگارهاي جاوداني ايراني - اسلامي در انتقال معناي آسماني، بيشترين سهم را دارا بوده است . از دغدغه هاي اصلي حوزه ي هنر، لزوم توجه به ارزش هاي كهن و مفاهيم عالي جهت انتقال آن به نسل هاي جديد است كه حفظ، تداوم و بهره گيري از اين مفاهيم در تلطيف فضاي كالبدي و ذهني زندگي معاصر شهري تأثيرگذار است. نگارندگان مقاله بر اين باورند كه اوج اعتلا و شكوفايي هنر ايراني در ساحت مقدس هنر اسلامي متجلي گشته است. هنري كه با اتكا به معنويت به مثابه ي يگانه عنصر هويت ساز بشري، موجبات گذار آدمي از ديار ماديات به علم معنويات را فراهم ساخته است. در اين نوشتار سعي بر آن است به بازشناسي مفاهيم و مضامين مرتبط با معماري قدسي پرداخته شود. شايان ذكر است در اين پژوهش از روش تحقيق توصيفي - تحليلي و شيوه ي تحقيق مرور متون و منابع بهره گرفته خواهد شد.