تمركز بر زيست‌بوم كارآفريني به مثابه شاه‌كليدي در توسعه روستايي

در راستاي تدوين و اجراي برنامه هاي توسعه پايدار و نيل به زندگي بهتر، يكي از مهم ترين راهكارها، رشد و توسعه كارآفريني است. از سويي، توسعه كارآفريني تنها مي‌تواند از طريق درك عميق زيست‌بوم كارآفريني به وقوع بپيوندد. هدف از اين پژوهش، تمركز بر درك مفهوم زيست‌بوم كارآفريني به عنوان ابزاري براي توسعه روستايي مي باشد. روش تحقيق پژوهش حاضر، به صورت كيفي با رويكرد اسنادي (استفاده از منابع كتابخانه اي، و اينترنتي) بود. نتايج پيشين‌پژوهي در اين مطالعه حاكي از آن است كه همراه با توسعه و ايجاد زيست‌بوم كارآفريني، بومي سازي كارآفريني براساس ويژگي هاي جمعيت شناختي و شرايط محيطي حاكم بر روستاها محقق مي شود. در واقع، با درك زيست‌بوم كارآفريني، امكان آموزش كارآفرينان و فراهم نمودن زيرساخت هاي كارآفريني و نيز سرمايه گذاري بر روي آنان، تسهيل مي‌گردد. مطالعات نشان‌مي‌دهند كه ميان مشاركت جامعه روستايي در فعاليت‌هاي كارآفريني و توسعه اقتصادي و اجتماعي آنان رابطه مستقيم و معني‌داري وجود دارد. به عنوان يك نتيجه كلي، مي‌توان گفت هرمنطقه اي بايد بر پايه شرايط اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي، سياسي و موقعيت جغرافيايي خود، زيست‌بوم كارآفريني متفاوتي داشته باشد تا فعاليت‌هاي كارآفرينانه بتوانند بهترين عملكرد را از خود نشان دهند.