اثر زئوليت بر فيزيولوژي و عملكرد (كمي و كيفي) بالنگوي شهري تحت شرايط تنش آبي

به منظور بررسي اثر كاربرد زئوليت تحت شرايط تنش آبي بر ميزان كلروفيل،كارتنوئيد، ارتفاع بوته، قطر ساقه، عملكرد و اجزاي عملكرد گياه دارويي بالنگوي شهري، آزمايشي به¬صورت اسپيليت پلات و در قالب طرح بلوك¬هاي كامل تصادفي با سه تكرار در مزرعه تحقيقاتي هنرستان كشاورزي شهيد بهشتي اروميه در سال¬هاي 1393و 1394 اجرا گرديد. تيمارهاي آزمايشي شامل رژيم آبياري (پس از 40، 80، 120 و 160 ميلي¬متر تبخير از تشتك تبخير كلاس A) در كرت¬هاي اصلي و زئوليت و شاهد (عدم كاربرد زئوليت) به¬عنوان كرت¬هاي فرعي بودند. نتايج نشان داد كه بيشترين ميزان كلروفيل a، b، كل و كارتنوئيد به ترتيب (73/22، 08/17، 81/39 و 98/26 ميلي¬گرم در گرم وزن تر برگ) از تيمار تنش شديد (120 ميلي¬متر تبخير از تشتك) و عدم كاربرد زئوليت بدست آمد. بيشترين ارتفاع بوته (6/30سانتي¬متر) از تيمار تنش ملايم (40 ميلي¬متر تبخير) و كاربرد زئوليت حاصل شد. بيشترين قطر ساقه (06/1 ميلي¬متر) مربوط به تيمار تنش خيلي شديد (160 ميلي¬متر تبخير) و كاربرد زئوليت بود. بيشترين تعداد نيام و دانه در نيام به ترتيب (23/22 و 4/2) از تيمار تنش ملايم (40 ميلي¬متر تبخير) و كاربرد زئوليت بدست آمد. بالاترين عملكرد دانه (6/838 كيلوگرم در هكتار) از تيمار تنش ملايم (40 ميلي¬متر تبخير) و كاربرد زئوليت و كمترين (8/365 كيلوگرم در هكتار) از تيمار تنش شديد (120 ميلي¬متر تبخير) و عدم كاربرد زئوليت حاصل شد. بنابراين با توجه به عملكرد يكسان و مصرف آب متعادل در تيمار آبياري پس از 80 ميلي¬متر تبخير از تشتك، اين سطح آبياري همراه كاربرد زئوليت قابل توصيه است.