آموزش براي توسعه پايدار: واكاوي شايستگي‌هاي اعضاي هيات‌علمي

با مطرح شدن موضوع توسعه پايدار به يك بحث بسيار استراتژيك و مرتبط با تمام حوزه¬هاي فكري، توسعه آگاهي و دانش در حوزه توسعه پايدار و تعهد در قبال آن به عنوان يكي از مولفه¬هاي رفتار شهروندي ضروري و اجتناب ناپذير است. در اين راستا، يكي از نظام هاي آموزشي مهم كه نقش قابل توجهي در زمينه توسعه پايدار داراست، آموزش عالي مي¬باشد و از آنجا كه آموزش عالي از بخش¬هاي حياتي جامعه است، مي¬تواند با پيامدهايي كه حاصل كاركردهاي آن است به افزايش و يا كاهش ناپايداري‌ها كمك نمايد. لذا، چنانچه لازم است تا در دانشگاه‌ها آموزش به‌سوي توسعه پايدار گرايش يابد، اين امر، شايستگي لازم براي اعضاي هيات علمي را مي¬طلبد. چرا كه اعضاي هيات علمي نقش مهمي در تربيت دانش¬آموختگان به‌عنوان عاملان تغيير به‌سوي توسعه پايدار به عهده دارند. براين اساس، مطالعه حاضر به بحث در خصوص آموزش براي توسعه پايدار در آموزش عالي به طور اعم و واكاوي شايستگي‌هاي اعضاي هيات‌علمي به طور اخص مي پردازد. يكي از مدل¬هايي كه جهت آموزش آموزشگران براي توسعه پايدار مطرح شده است، مدل CSCT است كه در مقاله حاضر تشريح خواهد شد.