بررسي تأثير پيشرفت شغلي بررضايت شغلي با نقش ميانجي تعهد سازماني

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير پيشرفت شغلي بر رضايت شغلي با نقش ميانجي تعهد سازماني انجام‌شده است. اين تحقيق به لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ روش جزء تحقيقات توصيفي- همبستگي به شمار مي رود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه كاركنان اداره آمار بانك مركزي جمهوري اسلامي ايران به تعداد 350 نفر مي‌باشند كه با استفاده از جدول مورگان تعداد 140نفر به صورت تصادفي ساده به ‌عنوان نمونه آماري انتخاب ‌شده‌اند. ابزار جمع آوري داده‌هاي پژوهش سه پرسشنامه استاندارد پيشرفت شغلي دلانگ(1982)، پرسشنامه استاندارد رضايت شغلي اسميت(1969) و پرسشنامه استاندارد تعهد سازماني مي ير و آلن (1990) مي باشدكه براي روايي آن از طريق روايي محتوا و براي پايايي از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد. .ميزان آلفاي كرونباخ براي پيشرفت شغلي 73/0 و رضايت شغلي 71/0 و تعهد سازماني 84/0 به دست آمد.فرضيات اين پژوهش بااستفاده نرم افزارSMART PLS آزمون شد. نتايج اين پژوهش نشان داد كه پيشرفت شغلي بر رضايت شغلي و تعهدسازماني تاثيرمثبت و معنا‌دار داشته و به ترتيب 68/0 و 65/0 مي باشد. اثر تعهد سازماني نيز بر رضايت شغلي مثبت و معنادار بوده كه ميزان آن 47/0 شده است. همچنين نتايج اين پژوهش نشان داد كه تعهد سازماني تاثير پيشرفت شغلي بر رضايت شغلي را ميانجي‌گري جزئي مي كند.