تأثير مديريت زمان بر اهمال‌كاري و خودكنترلي دبيران تربيت‌ بدني

هدف از پژوهش حاضر تعيين تاثير مديريت زمان بر اهمال‌كاري و خودكنترلي دبيران تريبت بدني شهر تبريز بود. پژوهش از نوع توصيفي-همبستگي بود كه بر روي دبيران تربيتبدني دوره متوسطه تبريز انجام شد. با توجه به تعداد كم جامعه آماري، نمونه‌گيري به صورت كل شمار در نظر گرفته شد و پرسشنامههاي مديريت زمان كوئين (2003)، اهمال‌كاري تاكمن(1991) و خودكنترلي تانجي (2004) به صورت تصادفي طبقه‌اي توزيع و در نهايت 185 پرسشنامه بدون نقص و ايراد جمع آوري گرديد. پس از تاييد روايي صوري و محتوايي پرسشنامه‌ها توسط اساتيد مديريت ورزشي، پايايي پرسشنامه‌ها با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب 66/0، 81/0 و 72/0 بدست آمد. در پژوهش از روش كمترين مربعات جزئي و نرم افزار PLS براي تجزيه و تحليل داده‌ها، آزمون فرضيههاي پژوهش، برازش مدل مفهومي و همچنين محاسبه روايي همگرا و پايايي پرسشنامه و همچنين نرم افزار SPSS و شاخص‌هاي آمار توصيفي و ضريب همبستگي اسپيرمن در سطح معني‌داري 05/0≥p استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه مديريت زمان بر اهمال‌كاري و خودكنترلي اثر مستقيم معني‌داري دارد. همچنين تاثير خودكنترلي بر اهمال‌كاري نيز معني‌دار بود. با توجه به نتايج پژوهش و عدم ارتباط بين برخي مولفه‌هاي مديريت زمان با اهمال‌كاري به نظر مي‌رسد دبيران تربيت بدني از عوامل اتلاف وقت آگاهي كامل ندارند و زمان در دسترس خود را نمي‌توانند مديريت كنند كه احتمالاً برنامه‌ريزي ضعيف، ملاقات‌هاي برنامه‌ريزي نشده، جلسات و عدم تفويض اختيار باشد. براين اساس بهتر است آگاهي دبيران را نسبت به مولفه‌هاي مديريت زمان ارتقاء داد..