نقش آموزش صنايع دستي در ايجاد خلاقيت كودكان دبستاني

صنايع‌دستي حاصل تفكر، ابتكار و خلاقيت سازنده‌ و عمل(توليد) است و با ويژگي‌هاي ارزشمند خود، علاوه بر ارزش‌هاي فرهنگي، به عنوان يكي از ستون‌هاي استقلال اقتصادي مطرح مي‌شود. هدف از تهيه اين پژوهش، پرورش خلاقيت و تربيت افراد انديشمند با استفاده و اشتغال به توليد محصولات صنايع دستي به جهت رفع عقب‌ماندگي‌هاي اقتصادي و فرهنگي و تقويت مباني استقلال است كه با رويكرد آموزشي و به روش توصيفي- تحليلي تهيه شده است. در اين پژوهش از روش كتابخانه‌اي و ميداني بهره گرفته شده و نقش آموزش صنايع دستي در ايجاد خلاقيت كودكان مورد تحليل قرارگرفته‌است. پژوهش حاضر در شرايطي تهيه شده كه متاسفانه صنايع دستي در برنامه‌ي آموزشي مدارس نقش موثري نداشته و در پي بررسي‌هاي بعمل‌آمده از چهار مدرسه‌ي موردنظر و انجام تست‌هاي تهيه شده براي دانش‌آموزان و پرسشنامه براي معلمان هنر، نگارنده به اين نتيجه رسيد كه آموزش صنايع دستي و ايجاد خلاقيت ارتباطي دوسويه با هم دارند. بهرروي، هوش در كودكان به صورت ثابت وجود دارد ولي خلاقيت تحت شرايط مختلف زندگي خانواده‌ها و در كودكان با ضريب هوشي‌هاي مختلف، به صورت كم و يا زياد وجود دارد. به عبارت دقيق‌تر، هوش و خلاقيت الزاماً ارتباط دوسويه ندارند؛ هرچه شرايط مساعدتر باشد خلاقيت افزايش بيشتري مي‌يابد. در اين بررسي‌ها ديده شد كه كودكاني كه بيشتر در معرض آموزش و توليد محصولات صنايع دستي قرار داشتند خلاقيت، مهارت، اعتماد به نفس و تمركز بيشتري داشتند.