جايگاه تخيل در گفتمان عرفاني هنر جديد

در اين مقاله سعي بر آن است ، ضمن بررسي رابطه علم ، هنر و دين از گذشته تا به حال به نقش عنصر تخيل و خلاقيت به عنوان مهمترين عامل پيوند اين حوزه ها اشاره وانواع تخيل را همچون تخيل تركيب گر وتخيل شهودي از ديدگاه حكما و دانشمندان غربي و شرقي مورد مداغه قرار دهيم . در تمام مقاله توجه به ساختار ناب به عنوان عنصري مشترك در جهان بيني هاي مختلف خودنمايي مي كند كه با تعابيري همچون شعور باطني و حقيقت مطلق و عرفان رابطه تنگاتنگ دارد و نگارنده معتقد است ميتوان با استفاده از تخيل، پيوندي نو ميان هنر، دين و علم ايجاد واز آن طريق حقيقت موجود در عالم را درك و تفسيري مجدد كرد و لازمه آن همزيستي و پيوند بيشتر تمدنها در رسيدن به مفهوم جديدي از هنراست و تمدن اسلامي با دارا بودن ذخائر عظيم عرفاني قادر است نقش تعيين كننده در اين تحول پيشرو داشته باشد .مقاله پيش رو به شيوه كتابخانه اي و از طريق تحليل محتوي و از نوع تحقيقات بنيادي مي باشد.