حوزه علميه اهواز در دوره ابناء الرضا(ع)

خوزستان با محوريت اهواز، از اواخر قرن دوم تا آغاز غيبت كبري(180-329) دوران رشد و سپس شكوفايي علمي خود را داشته و در اين قطعه حساس و مهم تاريخ تشيع، با حضور علماي بزرگ توانست با پيوندي عميق با اهل بيت(ع) و كسب معارف آنان، حوزه علميه توانايي در جنوب ايران سامان دهد. خاندان آل مهزيار اهوازي، برادران حماد اهوازي، خاندان حضيني اهوازي و بسياري ديگر از مشايخ بزرگ اين حوزه كه از وكلا، نمايندگان و اصحاب خاص امامان شيعه (عليهم السلام) بوده‌ و حضوري فعال و تاثيرگذار در مراكز مهم علمي شيعه در قم، كوفه و بغداد داشته‌اند، از چهره‌هاي علمي اين مركز مهم تشيع در جنوب ايران هستند. به يقين، نقش ابناء الرضا (امام جواد، امام هادي و امام عسكري عليهم السلام) در پويايي و شكوفايي اين حوزه در جنوب ايران، نقشي اساسي بوده است. اين نوشتار برآن است با چنين رويكردي، تا اندكي اين حوزه علميه شيعه را در جنوب ايران، از لابلاي منابع و گزارش¬هاي تاريخي در دوره ابناء الرضا(ع) تصوير سازي نمايد.