بررسي ساختار مكاني خصوصيات خاك در اراضي كشاورزي با استفاده از روش زمين آمار

شناخت و آگاهي بروز از چگونگي تغييرات مكاني خصوصيات خاك از عوامل موثر در مديريت پايدار اراضي است. اين تحقيق با هدف بررسي تغييرات مكاني برخي از خصوصيات خاك از جمله شوري، درصد آهك، اسيديته، درصد رس، سيلت و شن با استفاده از روش هاي زمين آماري انجام شده است. بدين منظور پژوهش حاضر در مقطعي از اراضي كشاورزي شهرستان سردشت انجام گرديد. روش نمونه برداري خاك از نوع طبقه بندي تصادفي و از عمق 30-0 سانتي متر اراضي مورد مطالعه بود. در مجموع 77 نمونه خاك از 77 سايت از حوضه مورد مطالعه جمع آوري شد. آمار توصيفي تمام داده‌ها و توزيع آنها مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و نقشه تغييرات مكاني پارامترها در عمق 30-0 سانتي متري ارائه گرديد. نتايج حاكي از آن است كه اكثر مشخصه‌هاي مورد بررسي در لايه‌ سطحي خاك داراي مدل‌هاي نمايي و گوسي مي‌باشند. نتايج نشان داد جهت پهنه‌بندي و ارائه نقشه تغييرات مكاني همه پارامترها به استثناء درصد شن روش‌هاي زمين آماري برتري قابل توجهي نسبت به روش‌هاي معين دارند. از طرفي كوكريجينگ با توجه به مباني تئوريك روشن و قطعي، نسبت به روش كريجينگ برتري محسوسي دارد. الگوي پراكنش بافت خاك در عمق 30 تا 0 سانتي‌متري نشان دهنده تاثير مديريت بر افزايش پيچيدگي ناهمگني مكاني در عمق سطحي مي‌باشد.