حركت در مسير سعادتمندي و معنابخشي به زندگي عاري از آسيب ها و بيماري هاي فرهنگي-اجتماعي

هدف اين پژوهش بررسي توصيف و مطالعه احساس سعادتمندي انسان در مسير زندگي از طريق معنابخشي به زندگي و رهايي از آسيب ها و بيماري هاي فرهنگي-اجتماعي در يك جامعه مي باشد. روش اين پژوهش از نوع مطالعه مروري و كتابخانه اي مي باشد كه از طريق بررسي منابع معتبر و تحقيقات صورت گرفته در اين زمينه اطلاعات جمع آوري شده اند. نتايج بررسي نشان دهنده اين است كه آگاهي از اصول اوليه و مباني زندگي، سنگ زير بناي احساس خوشبختي و سعادتمندي مي باشند. دانش، بينش، منش، ادراك و تفسير فرد را از حوادث و رويداهاي زندگي به وجود مي آورند. افراد خودآگاه، اميدوار، خوشبين، خويشتن پذير و شاد اهداف و برنامه هاي خود را بر اساس ميزان توانايي خود و بدون آسيب رساندن به افراد ديگر تنظيم مي-كنند. آنان در مسير حركت به سوي اهداف خود با اميدواري و بدور از اضطراب و تنش حركت مي كنند. نگاه مثبت اين افراد به زندگي و محيط، احساس كنترل آنان را بر رويدادها را افزايش مي دهد كه اين امر موجب احساس اطمينان و اميدواري آنان را فراهم مي آورد. درك و احساس معناداري آنان از زندگي، احساس دلشورگي، غمگيني، افسردگي و دلمردگي را از آنان دور مي كند و چنين برداشتي از زندگي موجب نگاه مثبت به جهان اطراف، محيط زندگي، ديگران و رويدادها مي شود. اين ويژگي ها، روحيه اي مثبت را در فرد ايجاد مي كند كه به دنبال آن احساس رضايتمندي از زندگي و سعادتمندي را به دنبال دارد..