تاثير پذيري از پاپوش هاي سنتي گيلان در طراحي لباس

در مطالعه تاريخ جوامع بشري، واژه هايي نظير گيوه، چوموش و چارق همگي جز اصطلاحاتي هستند كه انسان¬ها پس از رهايي از سبك زندگي نخستين، از آنها به¬عنوان پوشش براي حفاظت از پا مورد استفاده قرار مي¬دادند. پاپوش¬هاي اوليه بسيار ساده بوده و غالبا از تركيب يه تخته چوب به¬عنوان كف و يه تكه چرم به¬عنوان بند ساخته مي¬شدند. اما با گذر تاريخ انسان¬ها دريافتند كه در كنار مساله محافظت از پا، مساله راحتي پاپوش¬ها نيز بايد مورد توجه قرار گيرد ولذا در آن هنگام بود كه كفش¬هايي نظير گيوه بوجود آمدند. گيوه انواع مختلفي دارد و با گذشت سال¬هاي زياد، و روي كار آمدن كفش¬هاي زيبا و راحت امروزي هنوز هم در بسياري از مناطق ايران زمين جايگاه خود را حفظ كرده است. پاپوش هاي سنتي ايران از جمله پاپوش¬هاي سنتي استان گيلان به لحاظ طرح و فرم از نبوغ و زيبايي بسياري برخوردار مي¬باشند لذا در اين مطالعه سعي شده تا با مروري بر پاپوش¬هاي زنان و مردان منطقه شمال ايران (گيلان) و با تاثير پذيري از فرم آنها، طرح¬هاي لباس نوآورانه و خلاق طراحي و توليد نمائيم. طرح¬هاي حاصله از روح و اصالت پرمحتوايي برخوردار بوده كه اين ريشه در ذات پاپوش¬هاي ايراني دارد.