رويكرد نظري به زمينه هاي برنامه ريزي مشاركتي شهروندان در بازسازي بافت هاي فرسوده شهري

Theoretical approach to the field of Citizen Participation Planning in Renovation of Urban Distressed Areas

سودمندي رويكردهاي مشاركت جويانه و استفاده از مشاركت مردمي در پروژه هاي نوسازي و بهسازي بافت هاي فرسوده شهري، امري انكارناپذير است؛ در اين ميان و عليرغم تأكيد دست اندركاران بر اهميت و ضرورت اين موضوع، فقدان يك استراتژي مناسب به ناكامي جلب مشاركت شهروندان در اين قبيل طرح ها منجر شده است. به نظر مي رسد استراتژي هاي اتخاذ شده حتي اگر رويكردي نظري را به عنوان پشتوانه علمي خود قرار داده باشند، در كاربست آن در شرايط بومي منطقه ناكام بوده اند. در اين مقاله سعي شده است با توجه به شرايط ايران و از دل نظريات ارائه شده، به تدوين چهارچوبي در زمينه نوسازي مشاركتي و عوامل تأثيرگذار در افزايش ميزان مشاركت ساكنين بافت هاي فرسوده شهري و نيز موانع اجرايي آن پرداخته شده و در نهايت راهكارها و ساز و كارهاي افزايش مشاركت ساكنان در نوسازي و بهسازي بافت هاي فرسوده ارائه گردد. اين مقاله بر مبناي پژوهش توصيفي- تحليلي كه در زمان حاضر پيرامون توسعه مشاركتي به ويژه در بافت هاي فرسوده مطرح گرديده استوار است. نتايج به عمل آمده نشان داد از ميان نظريات و الگوهاي ارائه شده در زمينه برنامه ريزي مشاركتي، انگاره تلفيقي با لحاظ شرايط فرهنگي و اجتماعي منطقه، رهيافتي راهگشاتر در زمينه مشاركت شهروندان در نوسازي بافت هاي فرسوده شهري مي باشد.