طراحي علميِ معماريِ: هنرِ بر هم نِهي داده هاي چند دانشي و ميان- دانشي

از سويي در دنياي پر شتاب امروز، هر روز نتايج پژوهش ها در حوزه هاي مختلف علمي (از پزشكي تا علوم الكترونيك و (... افزايش مي يابد و بيشترِاين تحقيقات با هدف ارتقاء كيفيت زيست انسان و بهتر شدن زندگيِ وي انجام مي شود.از طرف ديگر طراحي معماري به عنوان مقوله اي ميان دانشي و چند دانشي مي بايد بتواند اين يافته ها كه اغلب در علوم پايه به دست مي آيد را كاربردي كند يا به عبارتي ديگر ، يافته ها را به معني واقعي از طريق طراحي محيط زندگي، در اختيار انسان قرار دهد. امروزه اكتشافات و دانسته هاي بشر به صورت شبكه اي پيچيده و حيرت انگيز افزايش يافت بنابراين ديگر نميتوان تصور مجزايي از معماري سراغ داشت كه فارغ و فارق از اين فضاي علمي و دانش هاي موجود باشد. علم جديد هيچ حيطه اي را به حال خود وانمي گذارد و همه براساس آن زندگي جديد را پيش مي برند.در اين بين معماران نيز بناهاي تازه را براساس داده هواي علوم جديد طراحي مي كنند و مي سازند.اين مقاله در پي آنست كه با روش تحليل محتواي كيفي شيوه طراحي معماري به عنوان هنرِ بر هم نِهي داده هاي چند دانشي و ميان- دانشي را ارائه كند.