بررسي آزمايشگاهي ازدياد برداشت در يكي از مخازن نفت ايران توسط مواد فعال سطحي كاتيوني و آنيوني در ميكرو مدل شيشه اي با الگوي تزريق پنج نقطه اي

بيش از 60% از نفت موجود در مخازن دنيا در پايان برداشت اوليه و ثانويه به‌صورت توليد نشده باقي مي ماند. به دليل نفت دوست بودن اين مخازن، در اكثر موارد كارايي سيلاب زني آبي، در آن ها، بسيار پايين است. به دليل وجود نيروهاي موئينگي منفي، آب تزريقي نمي تواند به‌سادگي در ماتريس هاي نفت دوست نفوذ كند و نفت را وادار به خروج از ماتريس كند. لذا روش‌هاي گوناگوني براي تغيير ترشوندگي مخازن نفت دوست، به سمت حالات نسبتاً آب دوست، به‌طور گسترده بررسي ‌شده است، كه از آن ها مي توان به استفاده از مواد فعال سطحي اشاره كرد. در اثر استفاده از مواد فعال سطحي، كشش سطحي بين نفت و آب كاهش‌يافته و با كاهش كشش سطحي، نيروهاي موئينگي كه باعث گير افتادن نفت در فضاي متخلخل سنگ مخزن مي‌شوند، نيز كاهش‌ مي يابد و جا به جايي ميكروسكوپي نفت صورت مي گيرد. در اين پژوهش از نمونه نفت يكي از مخازن جنوب ايران با چگالي 892/0 و گرانروي 52/14 استفاده شده است و روند كاهش كشش سطحي و تغيير ترشوندگي در اثر سيلاب زني با استفاده از دو نوع ماده فعال سطحي آنيوني AOT، SDBS و دو نوع ماده فعال سطحي كاتيونيCTAB و CPC بررسي شده است و ضرايب بازيافت به‌دست‌آمده به ترتيب 63%، 48%، 44% و 35% بوده‌اند. بيشترين ضريب بازيافت به دست آمده در اثر اعمال ماه فعال سطحي AOT است كه بيشترين كاهش در كشش سطحي و توليد ميكروامولسيون را به همراه دارد.