پاسداشت و خوارداشت شاهنامه در طول قرون پنجم تا سيزدهم

شاهنامة فردوسي به‌عنوان مثل اعلاي نوع ادبي حماسي در زبان فارسي، با آن شكوه و عظمت جهانگيرش و برخلاف تصوّر شايع و عمومي، گاهي از سوي برخي از شاعران و نويسندگان با بي‌مهري مواجه شده است. اين دسته از شاعران كه يا از شمار شاعران درباري بودند كه براي خوشامد ممدوحان خود و بزرگداشت ايشان به نكوهش شاهنامه مي‌پرداختند و يا از شمار شاعران منقبت‌سرا كه براي بزرگداشت پيشوايان ديني به خوارداشت حماسة ملي روي مي‌آورده‌اند، در اين مقاله مورد نقد و بررسي قرار گرفته‌اند و به طور خلاصه مشخص شده كه با وجود چنين طيفي از شاعران و نويسندگان، شاهنامة فردوسي در طول بيش از ده قرن پس از سرايش آن، بيشتر با پاسداشت و احترام شعرا و نويسندگان روبه‌رو بوده تا خوارداشت و نكوهش آن. با توجه به اهميت اين موضوع در مطالعات حماسي، در اين مقاله بر اساس روش تحليل محتوا با رويكرد انتقادي نگاه شاعران و نويسندگان به شاهنامه و شخص فردوسي از منظر برخي از شاعران و نويسندگان شاخص قرون پنجم تا سيزدهم مورد نقد و بررسي قرار گرفته است.