رابطه‌ي عقل و عشق در انديشه‌ي عطار نيشابوري و شهاب‌الدين سهروردي

اين نوشتار، درصدد بررسي تطبيقي در باب «عشق» و رابطه آن با «عقل» و «معرفت»، از منظر عطار نيشابوري و شهاب الدين سهروردي است. نگاه عطار به مقولۀ «‌عشق»،‌ نگاهي عارفانه و عقل گريز است. او عقل را در ساحت عشق، ناكارآمد مي‌شمارد و راه وصول به عشق را گذر از حصار عقل مي‌داند. اما سهروردي، با نگرش فلسفي و اشراقي خويش، عشق را فرزند عقل و ملازم آن مي‌خواند و رسيدن به حُسن را جز از طريق علم و آگاهي، ميسّر نمي‌داند. مقدمه عشق، به اعتقاد عطار «طلب» و نتيجه آن «معرفت» است و در نگاه سهروردي «معرفت»، از مقدمات عشق تلقي مي‌گردد؛ بنابراين در نگاه عطار، «معرفت» واجد جنبۀ پسيني و در نگاه سهروردي، واجد جنبۀ پيشيني نسبت به «عشق» است.