زيبايي‌شناسي ديباچه‌ي تاريخ وصاف

كتاب «تجزيه الامصار و تزجيه الاعصار» تأليف عبدالله شيرازي، ملقب به وصّاف¬الحضره است؛ كه به «تاريخ وصّاف» شهرت يافته است. اين كتاب كه در پنج جلد وقايع سال¬هاي 654 تا 727 (ه.ق) را با نثري مصنوع و متكلّف مورد بررسي و تحليل قرار داده، از جمله¬ي مهم¬ترين متون ادبي-تاريخي ايران است. دشواري¬هاي نثرمصنوع و متكلّف اين كتاب به علّت پرداختن بيش از حد نويسنده به آرايش-هاي كلام و زيبايي¬ در سخن، تا حدي آن را از انتقال معنا و مقصود كلام به خواننده بازداشته و او را از درك زيبايي¬هاي كلام و تناسبات لفظي و معنايي سخن خويش محروم ساخته است. اين مقاله بر آن است تا نمونه¬هايي از زيبايي¬هاي ادبي ديباچه اين كتاب ادبي- تاريخي را ارائه نمايد تا خوانندگانِ اين متن را با ديدي مثبت به ادامه خوانش دعوت نمايد. با اندكي توجّه و دقّت در فهم اين متن، خواننده در وراي ظاهر خشك و بي¬روح انواع لغات و اصطلاحات آن به زيبايي¬هايي هرچند ناچيز امّا بي¬نظير دست مي¬يابد و لذّتي كه از اين كنكاش ذهني حاصل مي¬كند او را به ادامه خواندن متن سوق مي¬دهد.