سمبليسم اجتماعي در اشعار نصرت رحماني با توجه به مجموعه‏هاي كوچ، كوير و ميعاد در لجن

سمبليسم در شعر معاصر يك جريان تازه است. اين حركت تقريبا با ققنوس نيما آغاز شده است و با شاعران پيرو نيما از جمله اخوان، سپهري و شاملو و... تدوام پيدا كرده است. نصرت رحماني اگر چه به عنوان شاعري رئاليست مطرح شده است، اما گاه انديشه ورزي‏هاي اجتماعي توام با مفاهيم نمادگرايي نيز در اشعارش به چشم مي‏خورد. به هر شكل اين پژوهش كه به روش تحليلي و توصيفي انجام شده است، به بررسي و تحليل برخي نمادهاي اجتماعي در مجموعه‏هاي ميعاد در لجن و كوچ و كوير پرداخته است. نتايج حاصل از اين پژوهش بيان‏گر آن است كه زبان شعري نصرت بسيار محكم و در عين حال جامعه گرايانه و اجتماعي است. او بسياري از ناملايمات اجتماعي و هنجارشكني‏هاي اخلاقي را در اشعارش به صراحت بيان مي‏كند. نصرت خود را شاعري چندان سياسي و اجتماعي نمي‏داند اما در سروده‏هايش خود آگاه و ناخودآگاه به اين بسترها ورود مي‏كند و با كشفيات خلاقانه‏ي خود بسياري از معاصران را به شگفتي وا مي‏دارد.