نقد شعر سنتي فارسي در طليعه داستان معاصر با توجه به آثار طالبوف، كرماني، مراغه اي،آخوندزاده، صادقي

در ادوار مختلفي كه زبان و ادبيات فارسي در آن رايج بوده همواره شعر، گامي از نثر پيش تر و از جايگاهي والاتر و الوهي تر برخوردار بوده است؛ اما با رسيدن به دوران معاصر و طلوع طليعه هاي ادبيات نوين، نثر از شعر پيشي مي گيرد و پيش از شعر به آستانه هاي ادبيات مدرن جهان نزديك مي گردد. نويسندگان اين دوره كه علاوه بر روشنفكري، وطن دوستي و آزادگي را لازمه زندگي جديد مي-دانستند، توانستند با آگاهي و هوشياري اي كه تا پيش از آن كمتر ديده شده بود، آموخته ها و دريافت هاي خود را در قالب نثري ساده در دسترس هم وطنان خود بگذارند و در جهت روشن شدن فكر آنان بكوشند. اين نويسندگان، داستان را مناسب ترين بستر را براي القاي اين آگاهي به مردم يافتند؛ اگرچه داستان هاي آنها نسبت به موازين داستان-نويسي مدرن، بسيار ابتدايي هستند، اهميت آنها در بازتابي است كه از اوضاع و احوال جامعه ارائه مي دهند. در تعدادي از اين آثار، بدون ارائه نقد فني، پايبندي به شعر سنتي به مثابه نشانه اي از عدم درك شرايط معاصر و صداقت و صراحت انساني دارد. در اين تحقيق مواردي كه در كتب اوليه داستان معاصر مشاهده گرديده آورده شده است.