مطالعه نقش بسته¬بندي در حفظ و توسعه¬ي آثار شيشه¬اي ايراني

شيشه¬گري از جمله هنرهاي سنتي ايران است كه همواره در طول تاريخ به سبب شكننده بودن آن مستلزم بسته بندي و ارائه مطلوب مي¬باشد. دغدغه¬ي بسته¬بندي محصولات شيشه تا بدان حد است كه در دوره قاجار كشورهاي وارد كننده¬ي شيشه ناچار به احداث كارخانه¬هايي در ايران شدند تا آسيب¬هاي ناشي از حمل و نقل آثار شيشه¬ايي را به حداقل برسانند. امروزه با توجه به رشد و ارتقاي صنعت بسته بندي كالا، بسته بندي صنايع دستي جزو دغدغه¬هاي توليدكنندگان بوده كه در اين بين بسته¬بندي آثار شيشه به واسطه¬ي آسيب¬پذيري مستلزم توجه به بحث مقاوم¬سازي آن نيز مي باشد كه اين مهم با طراحي فرم و مواد مناسب در بسته بندي مرتفع مي¬گردد. در اين پژوهش به روش توصيفي با مطالعه¬ي بسته¬بندي¬هاي معمول و موفق جهان در حوزه¬ي كارهاي شيشه¬اي به ارائه الگو¬هاي پيشنهادي پرداخته مي¬شود. در نتايجي كه از اين پژوهش حاصل ¬مي¬شود، با مطالعه¬ي فرم و نقش در بسته بندي مشخص مي¬شود كه بسته¬بندي علاوه بر محافظت از اثر هنري، به معرفي و تبليغ شاخصه هاي هويت بومي و فرهنگي آن نيز مي¬پردازد. تاكيد و توجه به بسته بندي صنايع دستي ايران كه تا كنون بدان پرداخته نشده است، علاوه بر حفاظت از آن به تبليغ و رواج آن نيز منجر خواهد شد.