نامه، ابزار روايت و خرده روايت در آثار اريك امانوئل اشميت

زمان زيادي از عمر روايت شناسي در مفهومي‏متفاوت از بوطيقاي ارسطو كه هنر و ادبيات را محاكاتي از واقعيت مي‏دانست، نمي‏گذرد. رهيافت‏هاي تازه روايت شناسي كه عمدتاً با ساختارگرايي غرب مرتبط است، نشان مي‏دهد كه در كليّت متن ادبي، اجزا به شكلي كنشگر با يكديگر ارتباط ديالكتيكي برقرار مي‏كنند و به اين ترتيب روايت به عنوان وسيله انتقال دانش و معرفت دامنۀ گسترده‏تري مي‏يابد. نگارندۀ اين مقاله تلاش مي‏كند با بررسي روايت در دو اثر از اريك امانوئل اشميت در قالب رمان مراسله‏اي نشان دهد كه چگونه نويسنده از ابزاري به نام نامه به عنوان روايت و خرده روايت بهره برده تا با تكنيك‏هاي متنوع بوطيقاي جديد روايت، اثر ادبي متعلق به امروز – نه متعلق به تاريخ- را خلق كند.