هنر شيعي در معماري اسلامي

آثار هنري، صرف نظر از انتقال تأثيرات زيباشناختي به مخاطب، حامل پيام هايي در حوزه‌هاي مختلف تفكر بشري هستند. با ورود اسلام به ايران، هنر و معماري، دچار تغيير گرديد و مفاهيم اسلام يكي از مهم ترين عوامل شكل دهنده به آن شد. اكثر پژوهش هايي كه تاكنون در حوزه هنرهاي اسلامي صورت گرفته، به دست محققان غيرمسلمان انجام شده اند. متأسفانه اين آثار اغلب با نگاهي صرفاً زيباشناسانه، فني يا تاريخي نوشته شده‌اند و در اين مسير به انتقال و بازگويي مفاهيم معنوي، مباني فكري، نگرش‌ها و باورهاي مسلمانان توجهي نداشته اند. اين تأثير گذاري تا حدّيّ عميق بوده است كه باعث ايجاد سبك و هنري جديد با نام هنر اسلامي گرديد؛ اما آيا مذهب تشييع به طور مستقل سلسله مراتب هنري قابل تمايزي به عنوان هنر شيعي را متجلي كرده است؟ اين سوالي است كه زيربناي انجام اين تحقيق مروري با هدف يافتن سرچشمه هويت هنر شيعي و تاثير آن در معماري اسلامي شد. قطع توجه از انشعاب هنر شيعي از هنر اسلامي، هنرمنداني كه عقايد و باورهاي شيعي داشته و دارند، اعتقاداتشان را در ساخته‌هاي خود بيان مي‌كنند. بنابراين از آنجا كه هنر همان كيفيت ارتباط و ايجاد تفاهم اجتماعي، باتوجه به محتوا و جهت مي‌باشد، در نتيجه اين احترام و توجه به اعتقادات شيعه، سيستم بسيار موفقي از حمايت گري فرهنگي هنري ايجاد مي‌شودو اين تجلي اعتقادات از همه بيشتر در طراحي امامزادگان، حرم امامان و در درجه بعد مساجد وحسينيه‌هاي شيعيان به صراحت قابل مشاهده است. اين تحقيق به آثار و ردپاي هنر شيعي در معماري اسلامي مي‌پردازد.