مفهوم كارآفريني بعنوان نوآوري اجتماعي

نوآوري هاي اصلي در سطح الگوهاي اجتماعي، امور روزمره، اعمال و تنظيمات رخ ميدهند. بنابراين نوآوري تا حدي اجتماعي است كه يا از بازار انتقال يابد يا از بخش فاقدسود، اين امر از نظر اجتماعي مورد قبول است و بطور گسترده اي از طريق جامعه يا در حيطه هاي اجتماعي خاصي پراكنده شده و بسته به شرايط تغيير يافته و همانند اعمال اجتماعي جديد يا پيدايش امور روزمره نهادينه شده است. زمينه ي نوآوري اجتماعي مسائل اجتماعي بحراني را به فرصتهايي با شركت فعالانه ي افراد جامعه تبديل ميكند. در سال هاي اخير، شناسايي كرديم كه در بحث هاي علمي بين المللي بحث و گفتگو حول مفاهيم بهم پيوسته اي در حال تكامل است كه ذاتا شامل دو بعد آشكارا متناقض است: اجتماعي و اقتصادي.از ميان اين دو مهمترينشان مفهوم كارآفريني اجتماعي است. سازمانهاي اجتماعي اقتصادي، نمايانگر نتيجه ي فرآيند كارآفريني اجتماعي بطور گسترده اي در حال نوآوري هستند؛ هر دو در رابطه با اشكال سازماني كه توسعه دادند و در حالتي كه فعاليتهاي مديريتي را انجام ميدهند، هستند. آنها در حال حل وظايف برنامه ريزي، سازماندهي، رهبري،كنترل منابع و انسانها به روش نوين هستند تا بطور موثر و كارآمد به اهدافشان كه بطور اساسي به نيازهاي جامعه متصل است دست يابند. مقاله ي ما به روشن كردن رابطه ي بين مفاهيم نوآوري و نوآوري اجتماعي با كشف روند اجتماعي ساختن يعني مفاهيم اقتصادي مربوطه كمك ميكند. در ضمن با آشكار كردن زمينه ي تاريخي و تعريف عمومي مفهوم كارآفريني اجتماعي، در حال دفاع از نوآوري هاي اجتماعي، بعد مفهوم كارآفريني اجتماعي هستيم.