عرفان ايراني و جلوه هاي آن

ايران در طول تاريخ، همواره مركز معنويت و تصوف وعرفان بوده است. گرايش هاي عرفاني در ميان اديان ايراني همواره وجود داشته است. با ورود اسلام به ايران، به تدريج علوم مختلفي به ايران وارد شد كه عرفان و تصوف از جمله آنها بوده است. عرفان در ايران، فارغ از اينكه با چه عنواني مطرح شود، پديده اي است كه طيف هاي مختلف، رويكردهاي متنوع و گرايش هاي گونه گوني را در بر دارد. در عرفان ايراني ، عارف را مقبول به دارا بودن صفات: وارستگي، آزادي، انجام كار نيك، ننگ نداشتن از بدنامان، دعوت به اجتماع و انسانيت، نفوذ عارفان در بزرگان و فرمانروايان، دفع ريا، دفع مرگ، تعليم عاشقي، روان پژوهي، شكوفا كردن فلسفه ي اسلام و ايران مي دانند. آنچه در اين مقاله مورد بررسي قرار گرفته است، مربوط به عرفان ايراني، تاريخچه و ويژگي هاي آن است. از آنجا كه تاكنون پژوهشي جامع در باب تاريخچه و خصيصه هاي عرفان ايراني از دوران باستان تا كنون صورت گرفته است، نگارنده سعي نموده اين موضوعات را در پژوهش حاضر بگنجاند.