تبيين يك الگوي هويتي تركيبيِ شهري در جهت پيشرفت و توسعه كشور

در اين مقاله تلاش مي شود كه ابتدا تبيين نظري بر اساس قرار دادن مقوله شهر در چارچوب فرايند عمومي جهاني شدن انجام بگيرد و درك جديدي را كه نسبت به فرهنگ و اولويت آن در برابر رويكردهاي فناورانه- اقتصادي به توسعه وجود دارد بيان شود. سپس، شهر اسلامي- ايراني در سه دوره متفاوت تاريخ ايران، يعني ورود مدرنيته (مشروطه)، شكل گيري مدرنيه بر اساس الگوي غربي (دوره پهلوي)، و سرانجام باز تعريف مدرنيته. ورود ما به نظام جهاني (دوره پسا انقلابي) بررسي خواهد شد و رويكردهاي شكلي و صورت گرا براي تبيين اين الگو نقد مي شوند؛ و سرانجام تلاش مي شود الگوي شهري كه شايد بتواند آينده اي بهتر و هماهنگ تر را براي شهروندان ما به وجود بياورد، بر اساس مشخص كردن گروهي از مهم ترين مولفه هاي كنوني جامعه ايران و راهبردهايي براي مديريت آنها بر اساس اصل تفاوت و نه تلاش براي يكسان سازي و از ميان بردن تكثر، عرضه شود. رويكرد عمومي مقاله بنيادي است اما در آن به اين نكته اساسي كه كاربرد پذير بودن مهم ترين نياز كنوني شهرهاي ما و بالاترين انتظار مسئولان محلي از گرايش هاي شناخت احتماعي و فرهنگي است توجه شود و ارائه راه گردد.