منِ استعلايي فريدالدّين عطّار در مقايسه با شهريار در رُمانتيسم انساني

بسط معنايي عشق و مراتب عاشق از عشق هاي زميني تا اهورايي هميشه مورد دقت نظر بوده است. از ويژگي هاي معشوق، خاصيت تبديل كنندگي اوست. اين نيروي دلبر، دلداده را تغيير مي دهد و خارها را به نسرين بَدَل مي كند و استعلاي وجودي را در او سبب مي شود. اگر پرتوِ خورشيدِ عشقِ دلبر بر يزيد افتد او را بايزيد مي كند اما عطّار، شاعر پرماجراي قرن هفتم و شهريار، معشوق نيمه اهورايي بالا را روبه رو مي نشانند و با او گفتگو مي كنند همان كه با قامتي تمام اهورايي در شعر مولانا در اوج مي نشيند. عطّار، معشوق را در لباس حيوانات محسوس مي كند و واقعيتي را به تصوير مي كشد كه خواننده احساس مي كند با معشوق، ديالگي رو در رو دارد. اين كه سير من ِاستعلايي عطّار و شهريار از الهام اشراقي تا جاذبۀ محبوب زميني به چه صورت بوده و تئوري الهام شاعرانه- عارفانه در تحليل ساخت زباني و منطق مكالمه اي شاعر و خواننده يا مؤلف و مخاطب، چگونه بوده است، ذهن نويسنده را بر آن داشته تا پاسخي شايسته براي خواننده بيابد. در اين نوشتار با شيوۀ تحليلي و روش مطالعۀ كتابخانه اي، بررسي كُتُب موجود و دست اول به پرسش ها پاسخ داده مي شود.