بررسي مضامين وابعاد عرفانى در حديقه الحقيقه ومنطق‌ الطير

عرفان و تصوف در ادبيات فارسى واژه‌هاي خاصى دارد، كه عارف از كلماتي مانند؛ بت، زنار، مغ، معشوق، خال، زلف، صنم، مي، ميخانه و... حرف مى‌زند، و مرادش از اين واژه‌ها همان معني ظاهرى نيست؛ بلكه معانى ديگري قصد دارد، وهمانا تمثيل و حكايات درعرفان مورد توجه عارف بوده است، تا به معبود او مى رسد، سير وسلوك متصوف در ميان مردم جنبه هاى مثبت وجود دارد، كه او بافضائل و اخلاق پسنديده و محبت، ديگران را جلب مى كند. عرفان واژه، بيان ادبي و اصطلاحات خودش را دارد كه همين ويژگي‌ها سبب تفاوت ادبيات عرفاني در يك كشور مي‌ شود. و حتى در يك مكتب عرفاني تصرف ادبي و زباني متفاوت در شعر و غزل عرفان يك ديگر دارد، و هر عارف از زبان وادبيات در بيان عقائد وخصوصيات او به خود دارد.