بررسي درونمايه در دو روايت خسرو و شيرين نظامي و مم و زين خاني

درون مايه، فكر اصلي و مسلط در هر اثري است كه ايده ي اوليه و انديشه ي محوري در هر دو داستان خسرو و شيرين و مم و زين مشترك است و آن هم، بيان عشق و ايثار قهرمانان در راه عشق و عاشقي جهت وصال است كه داستان را جذاب و مخاطب پسند كرده است. اما از آنجايي كه بن مايه و زيربناي همه قصه ها ترويج اصول انساني و ارزش هاي اجتماعي، قومي، سنتي، اقليمي، فرهنگي و اجتماعي قصه گو است، بنابراين هر دو داستان علاوه بر اين انديشه محوري، حاوي انديشه هاي ديگري يا ايده هاي ناظري هستند كه نويسنده با شيوه ي غيرمستقيم، آن ها را در افكار و عواطف و تخيلات شخصيت هاي داستان خود مي گنجانند. اهميت بيان ظريف و غير صريح درونمايه، براي ميزان تأثيرپذيري خواننده از داستان و تخيل برانگيزي و تقويت فعاليت ذهني بيشتر مخاطب مي باشد كه در اين پژوهش سعي شده است به بررسي بيان ظريف و غير صريح درونمايه هر دو داستان به شيوه توصيفي و تحليلي پرداخته شود.