نقش معلمان در كارآمد ساختن درس تاريخ براي دانش‌آموزان

دانش تاريخ از مجموعه دانش‌هاي مؤثر در خودشناسي انسان، افزايش درك انسان از واقعيات جامعه‌ي خود و ديگر جوامع، بهبود كيفيت زندگي اجتماعي انسان است. تاريخ همچنين به‌عنوان ابزار مهمي در دست سياستمداران برجسته‌ي جهان است كه با آن حيات اجتماعي و اقتصادي جامعه را به نفع خود سامان مي‌دهند. گنجاندن اين درس در مقاطع تحصيلي ابتدايي تا دبيرستان و دانشگاه نشان‌دهنده‌ي درك دستگاه‌هاي آموزشي از اهميت تجربه‌ي گذشتگان است. درس تاريخ در عين ظاهر آسان به دليل كاركردهاي درازمدتش، صورتي انتزاعي دارد و ممتنع نيز هست و ازاين‌جهت معلم در كيفيت آموزش آن نقش بسزايي دارد. درحالي‌كه تاريخ از قديمي‌ترين دروس در سيستم آموزشي ايران است اما مشاهده مي‌شود جايگاه اين درس در شرايط كنوني در حد و انتظار لازم نيست. ازآنجاكه نقش معلم در ايجاد ارتباط منطقي با دروس مختلف بارز است؛ پژوهش حاضر در پي آن است تا مشخص كند كدام‌يك از مهارت‌ها و ويژگي‌هاي معلم تاريخ مانند: بيان مناسب، آراستگي ظاهر، مدرك تحصيلي و حسن اخلاق، نقش مشخص‌تري در تفهيم درست و ايجاد انگيزه و علاقه‌ي لازم به اين درس مي‌شود. يافته‌هاي تحقيق كه از راه پژوهش ميداني و نيز مطالعه‌ي كتابخانه‌اي به‌دست‌آمده، نشان مي‌دهد توانايي معلم تاريخ در ايجاد ارتباط ميان گذشته و حال و نيز جذابيت در كلام كه متأثر از آشنايي وي با فلسفه‌ي تاريخ است نسبت به ساير مهارت‌ها و ويژگي‌هاي او اهميت بيشتري دارد.