آسيب شناسي درايران وارائه پيشنهادهاي راهبردي مبارزه با فساد

هدف اين مقاله ، آسيب شناسي روش هاي مبارزه با فساد اداري در ايران است . اين مقاله ، استدلال شده كه علت اصلي ناكامي اقدامات و تلاش هاي دولت يا اثر بخشي اندك آنها در آسيب هايي است كه در مبارزه با پديده فساد اداري ، ناديده يا دست كم گرفته مي شوند . عمده ترين آسيب هايي است كه در مبارزه با پديده فساد اداري ، ناديده يا دست كم گرفته مي شوند . عمده ترين آسيب هايي كه در اين مقاله به آنها اشاره و تحليل شده است ، عبارتند از رويكرد اخلاق گرايانه به فساد اداري ، خطاي تعميم بوروكراسي و بري ، پنهان كاري و شفافت گريزي در رسيدگي به فساد اداري ، بي توجهي به بعد تقاضاي (شهروندان ) فساد اداري ، اقتدار بوروكراتيك ، مخدوش بودن حقوق ارباب رجوع و شكنندگي بالاي آن در دستگاه بوروكراسي كشور ، تقلاي دلسوزانه در محيط رانتي ، مالكيت متمركز رسانه ها و مطبوعات و اعمال محدوديت هاي دولتي بر كم و كيف گزارش دهي آنها ، استفاده ناقص از روش هاي بازار گرا ، فشار افراد و گروههاي خاص براي جلوگيري از پيگيري جدي مبارزه با فساد اداري و بي اعتمادي به نهادها و سازمان هاي مستقل ضد فساد اداري .