بررسي پاره¬اي از اجزاي نظريۀ بينامتنيت در مباحث بلاغت قديم

بينامتنيت، شيوه¬هاي متعددي است كه هر متن ادبي به¬واسطۀ آنها به طور تفكيك¬ناپذيري با ساير متون از رهگذر نقل قول¬هاي آشكار و پنهان، تلميحات يا جذب مؤلفه¬هاي صوري از متن¬هاي پيش از خود، تداخل مي¬يابند. هر متن از آغاز آفرينش خود، در قلمرو قدرتِ متن-هاي ديگري است كه پيش از آن آفريده شده¬اند و فضاي خاصي را به آن تحميل مي¬كنند. با نگاهي به كتب بلاغت سنتي، درخواهيم يافت كه مفهوم بينامتنيت از نگاه بلاغيون قديم ايران هم پنهان نمانده؛ و سايه¬روشني از مباحث مربوط به آن در ميان نظرات بلاغت¬نويسان ما موجود بوده است. بر همين اساس، در ذيل مباحثي كه بلاغيون قديم در باب اقتباس، تلميح، تقليد و حسن اتباع مطرح كرده¬اند، مي¬توان نمونه¬هايي از آن¬چه تحت عنوان گفتگوي متن¬ها يا بينامتنيت شناخته مي¬شود، يافت. جستارِ حاضر با توجه به نظريۀ بينامتنيت، درصدد است تا پاره¬اي از اجزاي اين نظريه را در مباحث علوم بلاغي قديم، جستجو و معرفي نمايد.