نقد عرفاني واژه انسان و انسان¬گرايي در مثنوي

يكي از اصلي¬ترين آموزه¬هاي مثنوي معنوي اثر گرانقدر مولانا، براي شناخت هويت انسان است. مثنوي مولوي، تنها يك اثر ماندگار و خواندني و ماندني چون ديگر آثار عرفاني يا دواوين شعري و حكمي نيست؛ بلكه محور زندگي و آئينه تمام‌نماي حيات بشري است كه از ديدگاه او انسان حامل انديشه الهي و مقام خليقه‌ايي دارد. از جمله مباحثي كه در جاي جاي مثنوي مولانا جلب نظر مي¬كند توجه ويژه او به جايگاه انسان است از نگاه مولانا كه با تكيه بر آموزه¬هاي ديني و تجربه¬هاي عرفاني به نوآوري¬هايي در باب شناخت انسان دست زده است اين است كه انسان داراي جايگاه رفيعي است كه هنوز هرگز تازگي و مقبوليت خود را از دست نمي¬دهد. هدف پژوهش حاضر با روش تحليلي – توصيفي به بررسي اشعاري از مثنوي پرداخته است، نشان دادن ديدگاه¬هاي علمي مولانا به موضوع انسان و مسائل انسان شناسي است. برآيند اين تحقيق نشان مي¬دهد كه بينش ايجابي و مثبت شاعر نسبت به انسان در جايگاه والاترين موجود هستي مهمترين رويكرد در قسمت برجسته¬اي از اشعار مولانا بوده است.