برنامه ريزي راهبردي مديريت بحران در بافت فرسوده هسته مركزي شهر اهواز با رويكرد تاب‌آوري شهري

بافت فرسوده و تاريخي جزئي از سرمايه‌هاي فرهنگي كشورمان هستند كه به دلايلي از قبيل عدم رعايت معيارهاي فني و مهندسي در ساخت بنا، شبكه ارتباطي ناكارآمد، تأسيسات و تجهيزات شهري نامناسب در گذر زمان در برابر وقوع حوادث و بحران‌ها به ويژه بحران‌ها و بلاياي طبيعي مانند زلزله، طوفان و ... بسيار ناپايدار و آسيب‌پذير گشته‌اند. از طرفي اهميت موضوع ايمني شهرها در برابر مخاطرات و ميزان تاب‌آوري آن‌ها يكي از اهداف برنامه‌ريزي شهري بوده و در اين راستا اولين گام، اطلاع از ميزان تاب‌آوري شهرها در برابر مخاطرات مي‌باشد. از اين رو در اين پژوهش با استفاده از مدل SWOT به بررسي و تحليل نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهديد پيش روي مديريت بحران در بافت فرسوده هسته مركزي شهر اهواز پرداخته شده و راهبردهايي جهت مديريت بهينه و سريع بحران در محدوده مذكور ارائه گرديده است. اين پژوهش از لحاظ هدف از نوع كاربردي و از حيث روش تحقيق، توصيفي- تحليلي مي¬باشد. رويكرد حاكم بر اين پژوهش از نوع اسنادي و ميداني و به منظور تجزيه و تحليل اطلاعات از مدل تحليل راهبردي SWOT استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از آن است كه توجه به مسأله تاب‌آوري در راستاي مديريت بحران هسته مركزي شهر اهواز به واسطه وجود آثار و ابنيه ارزشمند تاريخي و فرهنگي همچون كاروانسراي معين التجار، بالكن مهديان، هتل قو، مسجد طالب‌زاده و ... و همچنين ويژگي‌هاي كالبدي اين محدوده به عنوان مسائل مهم مطرح مي‌باشند. به گونه‌اي كه كم توجهي و يا بي توجهي به آن مي‌تواند ضمن ايجاد خسارت به آثار و ابنيه تاريخي و فرهنگي، آسيب‌هاي جسمي و جاني فراواني را در هنگام وقوع بحران‌هايي همچون زلزله، طوفان، جنگ و ... به ساكنين بافت وارد سازد.